Me

เขียนถึงคนบนฟ้า...

posted on 25 May 2011 13:10 by namnao in Me
 
 
 
 

มึง...

(ขึ้นต้นโคตรหยาบคาย...แต่กูก็สถุนแบบนี้ มึงน่าจะรู้นี่เนอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ)

 

 

เรา...ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ใช่ไหม?

มึง...ยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้หรือเปล่า?

 

 

เหมือนมันเพิ่งผ่านมาเมื่อวานเองเนอะ...

ตอนนี้...เพื่อนๆหลายคนเรียนจบ ทำงานกันแล้ว

 

เหลือแค่กู...ที่ยังไม่จบ

กูยังเหลืออีกปีนึงแน่ะ...

 

ไม่ต้องมองแบบนั้นหรอก... เออ กูไม่ตั้งใจเองแหละ ...

 

 

 

 

จะว่าไป...มึงกับกูนี่เกี่ยวข้องหลายอย่างนะ

เป็นเพื่อนกัน เป็นรูมเมท...

เหนือสิ่งอื่นใด...คือ เราเป็นเพื่อนรักกัน...

กูยังจำได้ ตอนที่เราทะเลาะกัน... โคตรแย่เลยว่ะ

แต่กูก็ดีใจ...ที่เราผ่านมันมาได้

กูมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้มึงฟัง...แต่ถ้าเขียนมันคงไม่หมด มึงอ่านในหัวกูเอาเองแล้วกันนะ (อาจจะยากหน่อย เพราะมันโคตรสับสน..บางทีกูก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองซักเท่าไหร่หรอก)

 

 

 

........

 

 

 

นี่มันก็จะปีนึงแล้วนะ...นับจากวันนั้น

 

วันนี้...เมื่อปีที่แล้ว

 

กูยังได้คุยกับมึง...

กูยังได้เจอมึง...

 

 

 

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน...กูก็ได้ยินข่าวร้ายที่สุดในชีวิตอีกข่าวนึง

ตอนที่เชอรี่โทร.มาบอก...กูทำอะไรไม่ถูกเลยนะ

กูยังไม่อยากจะเชื่อเลย...ว่ามันเป็นเรื่องจริง

 

 

บนรถไฟ...ทุกคนยังคุยเล่นกัน

ว่าถ้าไปถึงบ้านมึงแล้วเจอว่าทุกอย่างเป็นเรื่องล้อเล่น...พวกกูจะไล่เตะมึง

 

 

 

แต่สุดท้าย...มันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ไม่มีมึงมายืนอยู่ แล้วยิ้มจนตาหายไปพร้อมทั้งบอกว่า “กูล้อเล่น...”

 

 

 

มันไม่มีไง...

มันเป็นเรื่องจริง...

 

 

มันเป็นเรื่องจริงที่...มึงไม่อยู่แล้ว

 

 

มึง...จากพวกกูไปแล้ว

มึง...จากพวกกูไปแล้วจริงๆ

 

 

 

สารภาพกันตามตรง...จนถึงตอนนี้กูก็ยังทำใจไม่ได้หรอก

กูก็ยังร้องไห้ ยังเสียใจทุกครั้งที่คิดถึง...

 

 

 

ถ้าเพียงแค่กูรู้ก่อน...ว่าวันนั้นมันจะเป็นวันสุดท้าย

กูคงห้าม...

กูคง...ทำมากกว่าโบกมือและยิ้มให้มึง

 

 

ถ้ากูรู้...

กูคง...ทำอะไรมากกว่านั้น

 

 

 

......

 

 

 

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...

เราคงสนุกกันมากกว่านี้...

 

 

 

 

มึงรู้รึเปล่า...

หลายอย่างในชีวิตที่เกิดขึ้น...มันกลายเป็นความทรงจำดีๆเพราะมีมึงอยู่ในนั้นด้วย...

 

 

 

จริงๆนะ...

มีความสุขที่เจือกับความเศร้ามาด้วยทุกครั้งที่นึกถึง...

 

 

 

 

 

 

 

ย้อนกลับไปอ่านที่เขียนมา...ไม่รู้เรื่องเลย

เขียนอะไรก็ไม่รู้...

 

น้ำเน่าด้วย...

แต่กูคิดถึงมึงจริงๆนะ...

 

 

 

ซักวัน...เราคงได้เจอกันอีก...

 

หลับให้สบายนะมึง...

รักมึงว่ะ...ไอ่แก่ ;P

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
**************************
เอนทรี่นี้อาจจะหยาบคาย...ขออภัยด้วยนะคะ ^^

edit @ 12 Aug 2011 15:05:32 by Secret Of Love...

Happy Birthday to Me...^^

posted on 04 Oct 2010 01:51 by namnao in Me

 

วันนี้วันเกิด...
อายุมากขึ้นอีกหนึ่งปีแล้ว...
คิดถึงแม่จัง...
^__________^

 

 

 

 

 

 

 

90% ในชีวิตของผู้หญิงคนนี้

คือเราสามคน

แทบทุกอย่าง

เพื่อเราสามคน...

เพื่อลูก..

 

แม่ของหนาว เป็นทุกอย่าง

นับตั้งแต่แม่บ้าน พยาบาล นางฟ้า ยักษ์ใจร้าย

แม่ครัว คุณครู...

และที่สำคัญที่สุด

เป็นคนที่รักหนาวมากที่สุดในโลก...

 

ไม่รู้ว่า วันแม่ปีนี้ จะได้กลับไปหาแม่รึป่าว...

แต่ก็อยากให้รู้ว่า...

หนาวรักแม่นะ

 

...ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก

(แม้จะอยู่ในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อยืด คีบอีแตะ และติดกิ๊บดำอย่างนี้ก็เถอะ ^^)

 

 

edit @ 9 Aug 2010 23:12:11 by Secret Of Love...

วงจรชีวิต - -"

posted on 19 Aug 2009 20:38 by namnao in Me

 

 

ความจริง

วาดไปเยอะแยะแล้วง

แต่อันนี้อยากเอามาลง

เป็นการตีแผ่ความจริงให้โลกรู้ (เว่อร์ๆ)

 

วิถีชีวิตของหนาวเองค่ะ

ฮ่าๆ

 

ใครที่ยังเป็นเยาวชนวัยเรียน

อย่าเอาเยี่ยงอย่างนะคะ

เขินจัง >//<

 

 

Stage 1 

 

 

 

 Stage 2

 

 

 

Stage 3

 

 

Stage 4

 

 

 

Stage 5 

 

แต่ถึงอย่างงี้

หนูก็อ่านหนังสือตลอดนะค้า

ไอ่หนังอ่ะ ดูหลังจากที่ทำการบ้าน อ่านหนังสือ และรีดเสื้อเสร็จแล้ว

นะจะบอกให้

(ไม่มีใครเชื่อเลยอ่ะ - -") 

 

 

 

 

 

ช่องแถม

แด่ชาว ส.ม.ม.

ทุกคน

แหะๆ

 

 

น้องๆหนูๆ

อย่าได้เอาเยี่ยงอย่างเป็นอันขาดนะคะ

 

ปอลิง อันนี้มันเป็นวงจรในช่วงที่ยังไม่ใกล้ส่งโปรเจคต์หรือสอบ

ถ้าใกล้สอบจะมี่อีกวงจร

เดี๋ยวจะวาดมาให้ดูอีกทีละกันค่ะ

 

ไปแล้วววว

แว้บบบบ

 

 

edit @ 19 Aug 2009 20:47:08 by Secret Of Love...

 

 

ปีที่สองแล้วสินะ

ที่หนาวไม่ได้กลับบ้านไปหาแม่ในช่วงวันแม่

ติดแหง็กกับการบ้านสุดน่าเบื่ออยู่ที่มหา'ลัย

เฮ้อออออออ...

 

 

เมื่อก่อน ทุกปี

หนาวก็จะแอบทำอะไรเอาไว้ให้แม่ตลอด

แต่ก็จะแอบให้ อย่างเช่น

วางบนหัวเตียง ทีวี

ให้แม่ไปเจอเอง

แบบว่า เขิน ฮ่าๆ

 

แต่หลังๆมา พอขึ้นมอปลาย

ชักหน้าด้าน กอดทุกวัน หอมทุกวัน

แต่ไม่ค่อยได้บอกว่ารักเท่าไหร่

เพราะรู้สึกว่า

เราก็พยายามแสดงออกว่ารักเค้าด้วยการไม่(ตั้งใจ)สร้างเรื่องให้เดือดร้อนหรือไม่สบายใจ

 

เมื่อก่อนนี้

ตั้งแต่เกิดมา

พ่อกับแม่ต้องไปสอนหนังสือในที่ไกลบ้าน

เลยต้องอยู่กับตายายจนอายุสามขวบ

ติดตายายสุดๆจนเรียกว่าพ่อแม่ด้วยแหละ

อาจจะด้วยเพราะหนาวไม่ค่อยชอบออกนอกบ้าน

เลยไม่ค่อยมีเพื่อน

ก็เล่นกับตายาย หมาแมวไปเรื่อยเปื่อย

และตากับยายนี่แหละ ที่สอนให้เรารักหมามาจนทุกวันนี้ ฮ่าๆ

 

ทุกวันนี้ถึงยายจะเสียไปแล้ว

แต่ก็ยังคิดถึงความอบอุ่นของอ้อมกอดยายตลอด

 

โตมาหน่อย สามขวบกว่าๆ แม่ก็พาไปเรียน

จำได้ว่าร้องไห้ด้วย

จนคุณครูพาไปเล่นกับเพื่อนถึงได้หยุดร้อง

 

แล้วแม่ก็มีน้องให้เรา

เย้

 

สองปีผ่านไป

แม่ก็มีน้องอีกคน

เย้

 

พอขึ้นม.ต้น

แม่ก็ให้ไปเรียนที่โรงเรียนในตัวจังหวัด

ซึ่งมันห่างจากบ้านมาก

วันแรกที่ไป นอนร้องไห้ คิดถึงแม่ คิดถึงยาย

ช่วงนั้นยายป่วย ต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลตลอดเลย

 แล้ววันที่สี่ ธันวา

กำลังเตรียมตัวจะเดินสวนสนาม

แม่ก็มารับกลับบ้าน แล้วบอกว่า ยายเสียแล้ว

หนาวทำอะไรไม่ถูกเลย

น้าคนที่เค้าเฝ้าไข้ยาย เค้าบอกว่า

ยายเรียกหาหนาวตลอดเลย ต่หนาวก็ไม่ได้อยู่กับยาย

 

แล้วแม่ก็ย้ายจากโรงเรียนนั้น มาเป็นรงเรียนใกล้บ้าน

แล้วแม่ให้นั่งรถรับส่งไปโรงเรียนเอง

เริ่มปีกกล้าขาแข็ง (อ่ะ ไม่ใช่)

 

แล้วต่อมา เค้าก็ไปรับไปส่ง

จนเพื่อนเรียกลูกแหง่ เด็กติดแม่

จำได้ว่า ตะโกนใส่หน้ามันไปว่า

"ก็กุมีแม่ให้ติด"

แล้วมันก็ไม่กล้าล้ออีกเลย ^^

 

แม่ทำกับข้าวอร่อยมาก

ยายก็ทำกับข้าวอร่อยมาก

แต่ไม่ชอบทำ

เพราะขี้เกียจทั้งคู่ - -"

 

แม่ทำงานบ้านหนักมากช่วงที่หนาวอ่านหนังสือสอบ

ทั้งที่มีน้องช่วย

แต่ก็ยังรู้สึกว่าแม่เหนื่อย

ไหนจะงานสอนหนังสือของแม่อีก

เยอะแยะไปหมด

 

แม่เหนื่อยเนอะ

เหนื่อยกับพวกเรามาตั้งเยอะตั้งแยะแน่ะ

แต่แม่ก็ไม่เคยบ่นซักที

ไม่เคยบอกซักที่แม่เหนื่อย

แม่ยิ้มให้ทุกครั้งเลย

 

 

ความจริง

จะมาเล่าทำไมมากมายก็ไม่รู้

ที่รู้คือ

ตอนนี้ หนาวคิดถึงแม่มากๆ

มากที่สุด

อยากกลับไปกอด

ไปขอโทษ ในหลายๆสิ่งที่ทำให้ไม่สบายใจ

หรือเสียใจ

ทั้งที่แม่ก็ไม่เคยว่า หรือโกรธเลยลูกคนนี้เลยซักครั้ง

 

ชาตินี้

หนาวอาจจะตอบแทนแม่ได้ไม่หมด

แต่ถ้าชาติหน้ามีจริง

ขอให้ได้เกิดเป็นลูกแม่อีก

หนูรักแม่นะ

หนูรักแม่จริงๆนะ

หนูรักแม่มากที่สุดเลยนะ

...

 

ณ หอพักห้องหนึ่ง

มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา

เที่ยงคืนสามสิบสาม

สิบสองสิงหาคม

 

ปอลิง ที่ส่งไปอ่ะ มันเป็นผ้าพันคอผืนแรก (ไม่ใช่ผ้าคลุมไหล่นะ)

ในชีวิตจากคนที่ได้เกรดสองงานบ้านเลยนะ... จะบอกให้ T^T