ระหว่างเพื่อนกับแฟน...

posted on 29 Aug 2008 04:04 by namnao

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กึ๊ยๆ

วันนี้ ฟังเพลงของขนมจีนคับ

ปักจึ๊กลงกลางไต เอ๊ย ใจ กันเลยทีเดียว

 

 

นี่ฉันต้องรักเธอแบบไหน...

เออ นั่นสิ

กุต้องรักมึงแบบไหนเนี่ย

บอกทีได้ไหมวะ

เพราะจะบอกว่าเป็นเพื่อน

ก็ไม่ใช่  เหมือนมันจะมากกว่านั้น

แต่พอบอกว่าเป็นแฟน

มันก็ไม่ใช่ เพราะมันน้อยกว่าแฟน

แง่ง

งงนะเนี่ย 

คนที่มันชอบ

ก็มี

กำลังดูๆ กันอยู่ด้วย

แล้วตกลง  เราเป็นอะไรฟะ

มากกว่าเพื่อน  แต่ไม่ใช่แฟนใช่มะ

 สับสนจัง...

 

....

......

 

รู้มั้ยว่าใจสั่น อย่าทำให้หวั่นไหว  
หากที่จริง เราเป็นแค่เพื่อนกัน  
ทุกครั้งที่มองตา ต้องเกิดคำถาม อยู่ทุกวัน  
ว่าเธอคิดเช่นไร  

* อึดอัดนะ เข้าใจมั้ย ที่ต้องยืน อยู่กึ่งกลางระหว่างเพื่อนกับแฟน  

** นี่ฉันต้องรักเธอแบบไหน ช่วยบอกกันมาได้มั้ย  
แล้วฉันต้องทำยังไง เมื่ออยู่ใกล้เธอ  
ที่ฉันคิดๆมันผิดมั้ย ที่แอบมีเธออยู่ในใจ เสมอ~  
แค่อยากรู้

ถ้าเธอแค่นั้นเอง ก็อย่าจับมือฉัน  
หากว่าเธอนั้นยังไม่มั่นใจ  
ถึงเป็นเหมือนเพื่อนสนิท  
ก็อย่ามาทำให้ฉันคิดไกล ด้วยการใกล้ชิดกัน  
(* , **)  

หากคบเป็นเพียงเพื่อนกัน บอกเลยว่าเพื่อนอย่างฉันมันรักเธอ  
ยังอยากเป็นคนเดิม คนนั้นที่ยืนข้างเธอ จะไม่ทำตัวให้เธอลำบากใจ แค่นั้น

(*)  
บอกได้มั้ย

 

 

 

ป.ล. เอาไว้วันไหนว่างๆ บอกกุทีนะเพื่อนนะ

 

 

 

 

 

 

 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ความรักกับนาฬิกา
ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู


เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ กระจกร้าว
ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉันคิดโง่ๆ ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา
ฉันเลิกผูกนาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อเก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู
ความเคยชินเกิดขึ้น เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่ เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ


จนเวลาผ่านไปนาน ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไปพร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง
ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง
แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ กับการได้เดินคนเดียวเดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก
“คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป ” ฉันมักได้ยินใครๆ พูด
แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่าผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางทีมันอาจจะเป็นการดี หากฉันจะอยู่ห่างๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

" กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลกๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน….คงจะชิน "

#1 By otto on 2008-09-01 15:32

เป็นเพื่อนสนิทไง sad smile เป็นเรื่องที่น่าเศร้านะ ถ้ายิ่งชอบเค้าอยู่ด้วยเนี่ย

ไม่งั้นก็เป้นตัวเลือก เหอะๆ

#2 By หมูทอดซามะ on 2008-09-01 15:36

confused smile sad smile question question open-mounthed smile

#3 By พะพถุ (118.175.211.150) on 2008-10-10 21:55