เขียนถึงคนบนฟ้า...
posted on 25 May 2011 13:10 by namnao in Meมึง...
(ขึ้นต้นโคตรหยาบคาย...แต่กูก็สถุนแบบนี้ มึงน่าจะรู้นี่เนอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ)
เรา...ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ใช่ไหม?
มึง...ยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้หรือเปล่า?
เหมือนมันเพิ่งผ่านมาเมื่อวานเองเนอะ...
ตอนนี้...เพื่อนๆหลายคนเรียนจบ ทำงานกันแล้ว
เหลือแค่กู...ที่ยังไม่จบ
กูยังเหลืออีกปีนึงแน่ะ...
ไม่ต้องมองแบบนั้นหรอก... เออ กูไม่ตั้งใจเองแหละ ...
จะว่าไป...มึงกับกูนี่เกี่ยวข้องหลายอย่างนะ
เป็นเพื่อนกัน เป็นรูมเมท...
เหนือสิ่งอื่นใด...คือ เราเป็นเพื่อนรักกัน...
กูยังจำได้ ตอนที่เราทะเลาะกัน... โคตรแย่เลยว่ะ
แต่กูก็ดีใจ...ที่เราผ่านมันมาได้
กูมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้มึงฟัง...แต่ถ้าเขียนมันคงไม่หมด มึงอ่านในหัวกูเอาเองแล้วกันนะ (อาจจะยากหน่อย เพราะมันโคตรสับสน..บางทีกูก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองซักเท่าไหร่หรอก)
........
นี่มันก็จะปีนึงแล้วนะ...นับจากวันนั้น
วันนี้...เมื่อปีที่แล้ว
กูยังได้คุยกับมึง...
กูยังได้เจอมึง...
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน...กูก็ได้ยินข่าวร้ายที่สุดในชีวิตอีกข่าวนึง
ตอนที่เชอรี่โทร.มาบอก...กูทำอะไรไม่ถูกเลยนะ
กูยังไม่อยากจะเชื่อเลย...ว่ามันเป็นเรื่องจริง
บนรถไฟ...ทุกคนยังคุยเล่นกัน
ว่าถ้าไปถึงบ้านมึงแล้วเจอว่าทุกอย่างเป็นเรื่องล้อเล่น...พวกกูจะไล่เตะมึง
แต่สุดท้าย...มันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
ไม่มีมึงมายืนอยู่ แล้วยิ้มจนตาหายไปพร้อมทั้งบอกว่า “กูล้อเล่น...”
มันไม่มีไง...
มันเป็นเรื่องจริง...
มันเป็นเรื่องจริงที่...มึงไม่อยู่แล้ว
มึง...จากพวกกูไปแล้ว
มึง...จากพวกกูไปแล้วจริงๆ
สารภาพกันตามตรง...จนถึงตอนนี้กูก็ยังทำใจไม่ได้หรอก
กูก็ยังร้องไห้ ยังเสียใจทุกครั้งที่คิดถึง...
ถ้าเพียงแค่กูรู้ก่อน...ว่าวันนั้นมันจะเป็นวันสุดท้าย
กูคงห้าม...
กูคง...ทำมากกว่าโบกมือและยิ้มให้มึง
ถ้ากูรู้...
กูคง...ทำอะไรมากกว่านั้น
......
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...
เราคงสนุกกันมากกว่านี้...
มึงรู้รึเปล่า...
หลายอย่างในชีวิตที่เกิดขึ้น...มันกลายเป็นความทรงจำดีๆเพราะมีมึงอยู่ในนั้นด้วย...
จริงๆนะ...
มีความสุขที่เจือกับความเศร้ามาด้วยทุกครั้งที่นึกถึง...
ย้อนกลับไปอ่านที่เขียนมา...ไม่รู้เรื่องเลย
เขียนอะไรก็ไม่รู้...
น้ำเน่าด้วย...
แต่กูคิดถึงมึงจริงๆนะ...
ซักวัน...เราคงได้เจอกันอีก...
หลับให้สบายนะมึง...
รักมึงว่ะ...ไอ่แก่ ;P
edit @ 12 Aug 2011 15:05:32 by Secret Of Love...
